Speycasten bij Hooked on the Fly

Na een flinke periode voorpret was het 24 april j.l. eindelijk (weer) zover. Er zou dubbelhandig geworpen gaan worden. Al eerder had ik een cursus Speycasting gevolgd bij Hooked on the Fly, toen nog met een ter beschikking gestelde hengel, maar dit keer moest het gaan gebeuren met de eigen hengel (een Snowbee spey van 13feet voor #8-9 lijnen).

Zoals inmiddels gebruikelijk had ik al om 8uur met Mike afgesproken en bereidden we ons al kletsend voor op de komst van de 2e cursist én het werpen. Ik was nog niet eerder op de nieuwe locatie, 'het gat van Suus' geweest maar dat zag er fraai uit : voldoende ruimte om het water in te gaan & de wind op de kop. Tezamen met het prachtige weer beloofde het weer een gezellige en leerzame dag te worden.

Mike geeft uitleg

Net voor 9:00 arriveerde Bart, de 2e cursist van vandaag, en na de gebruikelijke kennismaking kwam het theoriedeel van de cursus op gang. Gezien het mooie weer hebben we dat lekker buiten op het terras gedaan en kort gehouden zodat we al snel richting het water konden gaan (ong. 3-4min. lopen).

Bart is een en al luisterend oor ...

Ondanks dat het voor mij de 2e keer was dat ik deze cursus volgde was het toch goed om nog eens alle worpen uitgelegd en gedemonstreerd te krijgen. Als je 'het' een poosje niet doet wordt de techniek 'iets wat stoffig'.
Maar al snel was de draad weer opgepikt en stonden we flink te zwiepen : als eerste wat 'loskomen' met de 'overhead cast' en de 'switch cast', en daarna de C-snap, T-snap en Z-snap. Al snel gevolgd door de 'single spey cast' en daarna de 'converted single spey cast'.

Ondertussen hadden we ook kennis gemaakt met de toch wel ruimschoots aanwezige blubber/modder op de bodem vlakbij het strandje, zodat je regelmatig moest verstappen om niet vast te komen zitten.
De morgen vloog voorbij en het ging steeds beter en vlotter. Ook Bart kon steeds handiger uit de voeten met de 'grote pook' (een 15ft #10) waarmee hij stond te werpen.

...en maakt de theorie flitsend waar !

Bart had al verteld dat hij een echte fan was van het ultralichte poldervissen en toen tijdens de lunch liet hij ons zijn favoriete hengeltje zien en voelen, Pfjew, dat was even iets héél anders dan de speyhengels waar we mee aan het oefenen waren : een Sage triple 0.
Wel heel apart om in een tijdsbestek van 15 minuten zo ongeveer de 2 uitersten op hengelgebied in handen te hebben !

Na de lunch werd het programma voortgezet met een korte herhaling van de geleerde worpen om daarna verder te gaan met de 'double spey cast' en de 'converted doube spey cast'. De lijnen vlogen in steeds artistieker wordende vormen door de lucht...

de lijnen vliegen in grote bochten door de lucht

Tegen dat het tijd was voor de 'middagpauze' en de kans om wat fris te nemen (zeker nodig, want we stonden inmiddels te zweten in onze waadpakken), zat ik een beetje vast....althans zo leek het. Na wat proberen, wroeten en gemopper stond ik 2 minuten later nog steeds vast in de blubber, nu iets dieper.
Mike zag dat loskomen niet lukte en kwam helpen maar dat bracht nog geen uitkomst. Uiteindelijk hebben Bart en Mike samen staan sjorren en trekken en lukte het uiteindelijk om uit de blubber te komen. Dat was achteraf bezien toch wel even een 'eng moment'. Alleen was het me niet zomaar gelukt om los te komen....een wijze les geleerd dus : wees voorzichtig bij het waden op blubberige ondergrond !

Bekomen van de schrik was het nu tijd voor wat fris (of een lekker koel pilsje) en een eerste evaluatie van de geleerde worpen. De 'lastige puntjes' werden nogmaals toegelicht en daarna werd er nog gezellig over vliegvissen in het algemeen gekletst. Ondertussen was de cafébaas druk doende om andere bezoekers op het terras warm te maken voor het vliegvissen...zodat ze ons iets minder zouden zien als 'die mannen die in vreemde pakken rondlopen'. Thanks Karel !

Op naar het laatste praktijk deel van de dag : het hele repertoire aan worpen nog eens doorlopen, wat 'free stylen', een demonstratie (want zelf kregen wij het niet echt voor elkaar) van een aantal truc-worpen door Mike en een toelichting op het effect van het staan in dieper water op de ruimte die je gebruikt voor het speycasten.

op de knieën is veiliger dan DIEP !

Deel 1 ging bij zowel Bart als mijzelf lekker, deel 2 was 'a piece of cake', bij deel 3 stonden we vol verbazing te kijken en bij deel 4 bleek op de knieën zitten toch veiliger... Mike had een plek gezocht die wat dieper was en waar je beter kon staan. Ik loop naar hem toe en juist bij de laatste stap om naast hem te komen stap ik vol in een met zachte blubber gevulde kuil. Resultaat : Bassie zakt spontaan een flink stuk naar beneden en begint voorover te wankelen....arghhh. Gelukkig kon Mike me nog net beetgrijpen en terugtrekken zodat de 'waterschade' niet te erg was.

Ennuh Bart.... volgende keer sneller je camera pakken, al weet ik dan niet of ik die foto's zomaar in een verslagje geplaatst zou hebben. :-)

Nu was het dan toch echt tijd om het praktische deel af te sluiten en onder het genot van een drankje de dag een mooie plaats in ons geheugen te geven.

Op naar nog veel meer mooie spey-ervaringen !

Mike & Bart, thanks voor de gezellige en leerzame dag
(en jullie helfdhaftige reddingen)