Al redelijk verbrand en in een steeds feller brandende zon werd en even heerlijk stoom afgeblazen. Lunch-pakketjes werden verorbert en menig blikje frisdrank verkoelde de droge kelen. Nadat iedereen weer op krachten gekomen was werd het ‘plan de campagne’ voor de middag bekend gemaakt. Onze gidsen zouden ons voorgaan naar een tweetal fraaie locaties bij de ‘grindbedding’. Dus iedereen de auto in waarna een korte rit volgde richting de nieuwe locatie.
Op de parkeerplek werden de hengels snel weer opgetuigd en voorzien van nieuwe vliegen. Het water was hier minder diep dan op de vorige stek en met wat geluk zouden we hier behalve met zware nimfen ook ons geluk kunnen beproeven met droge vliegen. Door het minder diepe en erg heldere water werd ons wel op het hart gedrukt om voorzichtig het water te benaderen. Kopvoorns zijn erg schuw en te veel herrie en beweging op de grindbedding zou de vissen al snel kunnen verjagen.
Bij aankomst op de stek was er in eerste instantie vooral verbazing. Verbazing over het uitzicht, want het zag er echt uit als een ‘stukje buitenland in Nederland’. Een mooie rivier, lopend door een groene omgeving. Grindbeddingen en kleine stroomversnellingen. Dit moest toch wel de perfecte stek zijn om een kopvoorn te kunnen haken.
Het ietwat hoge waterpeil, of was het toch de felle zon aan de strak blauwe hemel, maakte het vissen toch erg moeilijk. De kopvoorns lieten het afweten en door de afstand en de snelle stroming was het niet mogelijk om de roofbleien die ‘aan de Belgische kant’ steeds met veel kabaal het wateroppervlak doorbraken te bereiken. Toch hebben we ook op deze locatie heerlijk genoten. Immers, het vissen in zo’n mooie omgeving is al een geschenk op zich !
Dat het moeilijk vissen was in dit snelstromend water heeft Ad ook ondervonden. Geheel onverwachts maakte hij een fraaie knieval voorover die hem een nat pak bezorgde. Een excuus als was het om ‘verkoeling tegen de brandende zon te zoeken’, nee, dat ging er bij ons echt niet in …..
De gidsen hebben nog van alles gedaan om ons toch een visje te laten vangen : tips over vliegen, leaderlengtes en exacte spots om aan te werpen. Het mocht dit keer helaas niet werken. De ‘vangst’-teller bleef staan op 1 vis, een nat pak …… en een grote hengst.
Tegen het eind van onze vissessie klonk er ineens een hoop herrie. Een groep wilde paarden kwam in draf richting het water gelopen om te drinken. Eerst arriveerden een aantal merries met een veulen, daarna kwam de baas van de groep polshoogte nemen. Wie nog in het water stond kon daar beter even blijven staan, dit waren wilde paarden en die moet je niet zomaar benaderen. Zeker niet als er een jong veulen bij is en 1 van de andere merries drachtig blijkt.
Wat schetste onze verbazing, 1 persoon liep, ondanks waarschuwende woorden van de rest, onverschrokken op de groep paarden af. In eerste instantie reageerden de paarden erg voorzichtig en op hun hoede maar binnen enkele minuten was de hengst zo nieuwsgierig dat hij voorzichtig dichterbij kwam. Na deze eerste begroeting duurde het dan ook niet lang of het wilde paard was ‘getemt’ en at zelfs een koekje uit de hand. Wie had ooit durven denken dat er een ‘horse whisperer’ schuilde in onze Ad…
Na het aanschouwen van deze vertederende beelden werden de hengels opgeruimd en leidde de gidsen ons terug naar het terras van “de Maaspoort” in Stevensweert. Onder het genot van een glaasje fris of een pilsje werden vervolgens de ervaringen van de dag uitgebreid besproken.
De verhalen en herinneringen werden steeds sterker en het was maar goed dat Jo en Marion Kehrens, de uitbaters van ‘de Maaspoort’, ons al snel verraste met een heerlijk 3 gangen menu. Heerlijk verse asperges, lekker vlees en vis, de inwendige mens werd goed verwent. Maar niet voordat Ad onze gastheren van vandaag als aandenken een noest stukje knutselwerk had aangeboden uit naam van ‘Daddy Longlegs’.
Alsof zelfs de weergoden rekening met ons hielden bleef het droog tot precies het moment dat de maaltijd afgelopen was. Handen werden geschud en voornemens voor een 2e trip bloeiden al op in menig gedachten. Het was dan ook niet zo gek dat de terugreis in de auto vooral bestond uit het ophalen van de belevenissen van de dag en de wens om ooit toch nog eens in de Grensmaas een grote barbeel te mogen vangen.
Ad, Jo, Marcel, hartelijk dank voor het verzorgen van een grandioze visdag !
Bas Walraven
Net als waarschijnlijk alle anderen had ik er dagen naar uitgekeken, zaterdag 23 mei. De dag dat ‘Daddy Longlegs’ een dag zou gaan vissen op de Grensmaas bij Stevensweert. Ad Voermans had deze uitnodiging van VVC Midden-Limburg (meer info : 
ssen stond vlakbij de oever en kon aangeworpen worden en niet veel later wist Martin de eerste (en naar helaas later bleek de enige) vis te landen. Een forse brasem had zich aan zijn verzwaarde nimf vergrepen en moest dat bekopen met een kort verblijf ‘op het droge’. 
