Haringvliet te Hellevoetsluis, 27 april 2008
beeld- en tekstverslag van de 4e NK-selectiewedstrijd
Na een korte nachtrust en nog half murw van de slaap en spierpijn (zie artikel over de roofblei-jacht van Nomad, Ron en mijzelf van eergisteren) loopt om 4:45 de wekker af. Snel het bed uit zodat ik nog tijd heb om een paar mokken koffie weg te werken voordat Jan zich aan de deur meldt. Op de automatische piloot worden de vaste rituelen uitgevoerd : wassen & aankleden
- koffie zetten - fotocamera klaar leggen en batterijen checken. De
tijd vliegt voorbij en voor ik het weet is het tijd om een jas aan
te trekken en begint de reis richting Hellevoetsluis, want daar wordt
in het Haringvliet de 4e en laatste NK-selectiewedstrijd gevist.
In
de auto drukt Jan me een routebeschrijving in handen, 'voor als we
dr bijna zijn', en daarna rijden we de parkeerplaats af. Al snel blijkt
dat ik iets essentieels vergeten ben. Op de vraag of ik brood bij me
heb, '...want het zal een lange dag worden', moet ik het antwoord schuldig
blijven. Een wedstrijd duurde in mijn gedachten altijd een paar uurtjes,
maar niets blijkt minder waar. Het blijkt namelijk erg moeilijk om
voldoende controleurs te vinden waardoor dubbele manches gevist worden,
zodat de vliegvissers om en om ook als controleur op moeten treden.
En er worden 3 manches gevist, van elk 75 minuten. Inclusief 15 minuten
pauze tussen de manches kun je dan wel uitrekenen dat het een stevige
zit wordt vandaag.
Onderweg blijkt dat het ook voor de meeste andere
mensen toch wel erg vroeg is voor de zondag. De meeste tankstations
blijken gesloten, een nieuwe baal shag zit er uiteindelijk pas in wanneer
we bijna op de plaats van bestemming zijn gearriveerd. Na enig zoekwerk,
'het lag echt aan de routebeschrijving !', arriveren we op een parkeerplaats
die er nog stil en verlaten bij ligt. Slechts een handje vol vliegvissers
is reeds ter plekke.
In de plaatselijke Eeterij wordt ingeschreven voor de wedstrijd en wisselen de mannen vluchtig ervaringen van de afgelopen dagen uit. Er blijkt toch wel sprake van enige spanning en nerveusiteit. Reden te meer om de parkeerplek op te zoeken en met de voorbereidingen te beginnen. Teamleden zoeken elkaar op en filosoferen al over de te volgen strategie.
Wanneer het tegen 9:00 loopt is iedereen bij het
water en klaar voor de strijd. Het parcours is uitgezet (Jo & Taco
hebben zich daar als organisatiecomite mee bezig gehouden), de laatste
voorbereidingen worden getroffen en nog wat vriendelijkheden onderling
uitgewisseld.
Voor Jan begint de wedstrijd heel relaxed, hij hoeft de eerste manch niet te vissen en kan zich geestelijk voorbereiden en her en der 'spieken' hoe de andere vliegvissers hun tactiek bepalen om met de forse aanlandse wind om te gaan.
Wanneer de eerste manch op zijn einde loopt en er pas 1 vis gevangen is begint het voor iedereen al duidelijk te worden dat het vandaag erg moeilijk wordt om een visje te vangen. De verwachting is dat er veel 'blanks' gescoord zullen worden. Iedereen doet zijn stinkende best om de ander te verslaan. Een enkele, natuurlijk 'supervis', wordt verspeeld (jammer van die ene harder die net voor het net ontglipte Marc) en de stemming bij de meeste visers wordt zwaarmoediger. Eén mooie vis zou wel eens de overwinning kunnen opleveren !
Meer en meer wordt er tijdens de manches onderling gepraat over de tegenvallende
resultaten : 'de wind staat verkeerd, het water is nog te koud'. De verklaringen
volgen elkaar in rap tempo op. Anderen nemen hun rust en overpeinzen de dag.
Ook na afloop wordt er aan het water flink nagekeuveld door de vissers. Wat hadden ze anders of beter kunnen doen ? Wat als die ene aanbeet wél verzilverd zou zijn ? Hoeveel is er eigenlijk gevangen ??
In totaal blijken er slechts 10 vissen gevangen te zijn. Een erg matig resultaat
als je dat afzet tegen de 'gemaakte uren'. Voor de deelnemers betekent het
wel dat de uitslag vlot bekend is. Op het terras genietend van de avondzon
worden tenslotte de prijzen verdeeld.
Moe, maar toch voldaan van alle ervaringen die vandaag zijn opgedaan, reizen we terug naar Roosendaal. Om 21:30 zit de dag er op en plof ik languit op de bank. De herinnering aan de dag, de gedachte aan de vele foto's die zijn geschoten en een, door de zon roodverbrand, gezicht doen me al snel wegzakken in een vredige droom...
© 2008 - A{b}r{a}xa{s} - http://www.vliegvissers.nl
- TOP -
